Mathilda Slings

4 mei, dodenherdenking.

Ik denk dat ik een jaar of 9 was toen ik voor het eerst een dodenherdenking meemaakte. Gewoon thuis, achter het raam, om te kijken naar het verkeer wat om 8 uur allemaal stilstond. In die 2 minuten stilte moest ik dan van mijn moeder aan oom Anton denken. Haar broer, en slachtoffer van de 2^e wereldoorlog. Gestorven aan uitputting en honger, 6 dagen na de bevrijding! Hij heeft de voedseldropping in Rotterdam nog wel gezien, maar er niet meer van kunnen eten. Ik vond het een indrukwekkend verhaal. Bij de grote razzia van Rotterdam was hij met nog 2 broers opgepakt en moesten ze in Duitsland in een kamp hard werken, o.a. houthakken en zagen. Vanwege hun zwakke gezondheid mochten ze in januari weer naar huis, naar Rotterdam, waar het met het eten veel minder goed gesteld was dan in het werkkamp. Hij heeft een bijzonder dagboek van die periode achtergelaten.

Elke dodenherdenking is voor mij het gedenken van mijn oom. Ieder jaar zit ik achter de tv en bekijk jaar in, jaar uit, hetzelfde ritueel; de ‘last post’, de stilte, de vlag halfstok, de toespraken, de kranslegging. Altijd weer indrukwekkend en emotioneel vind ik de krans die gelegd wordt voor de slachtoffers die door honger en uitputting om het leven kwamen. Oom Anton dus. Ieder jaar weer een monument in de tijd!

Lees meer >> | 22 keer bekeken

Eigen stijl

Met mijn mixed media werken heb ik een eigen stijl. Werken met rest- of gevonden materialen. Op een expositie van amateurkunstenaars waar ik al een paar jaar aan meedoe herkennen ze me al, als er anoniem gejureerd wordt. Maar nu.......ik volg met veel plezier allerlei online lessen in aquarel, tekenen en urban sketchen en ik ben een tikkeltje jaloers op medecursisten die niet klakkeloos de juf natekenen of schilderen, maar daar een eigen draai aan geven. Daar ben ik nog een beetje naar op zoek. Ik probeer zo af en toe eens wat. Pik wat van de een en combineer dat met wat van een ander, maar helemaal mezelf voelt het nog niet.  Ik hou me maar vast aan de tekst: Zoekt en je zult vinden. Een beetje geduld hebben en blijven oefenen! Dit is ook zo'n probeersel; Blue lady,

Lees meer >> | 23 keer bekeken

Bezielde gedachte

Toen ik bij Exto.nl “Uitgelicht” werd, moest ik de vraag beantwoorden:

“Wat is kunst voor jou?” Mijn antwoord toen was:

“Kunst raakt mijn ziel! En in wat ik maak, laat ik ook iets van mijn eigen zielenroerselen zien, die ik vaak niet onder woorden kan brengen. Ik vind het mooi als kijkers die emoties wel onder woorden kunnen brengen. Dan denk ik “Je hebt gelijk! Ik zou dat zo niet kunnen zeggen, maar ik bedoel dat wel.” Hoewel het ook heel leuk is om te ervaren dat anderen op een heel andere manier geraakt worden door een werk, dan wat ik erin heb willen uitdrukken. Dat is ook het mooie van kunst. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier!”

Ik kwam pas de uitdrukking “Kunst is de waarneembare gestalte van de bezielde gedachte” tegen.

Het schijnt een uitspraak te zijn die regelmatig geuit wordt in “Kunst”lessen. Hij triggerde me wel. Heb ik ook bezielde gedachten? En wat zijn dan mijn bezielde gedachten en hoe heb ik die dan waarneembaar gemaakt? Ik moest denken aan de nacht waarin ik na een tochtje naar het toilet de slaap niet gelijk kon vatten. In mijn hoofd ontstond een kunstwerk naar aanleiding van 2 verschillende interviews die ik kort daarvoor via video’s over het Joodse Chanoekafeest had gehoord. Toen het “klaar” was heb ik weer heerlijk geslapen, maar dacht je nou dat ik de volgende ochtend nog wist waar het over ging? Of wat ik bedacht had? Helemaal niks bezields kwam er bij me boven die ochtend. Tot ongeveer het middaguur. Ineens had ik hem weer, mijn “bezielde gedachte” en ging ik er gelijk mee aan de slag. En ’s avonds lag het kant en klaar op tafel. De collage “TOEGEWIJD”. Met deze creatie wil ik mijn Schepper eren. Mezelf met mijn talenten aan Hem toewijden. 

Lees meer >> | 44 keer bekeken

2023

2023. Een nieuw jaar, nog maar 10 dagen oud, met 2 nieuwe werken op de site. De ene keer ben ik heerlijk aan het urban sketchen. Nu, in de winter vanaf foto’s. En dan is het ook leuk om een kijkje in het verleden te nemen. Naar plekjes van vroeger, die er niet meer zijn en al tekende komen er dan zoveel herinneringen boven drijven. Een andere keer laat ik me leiden door muziek of een lied. Soms in combinatie met dat waar ik in gedachten veel mee bezig ben. Soms lig ik er ook wel wakker van. De mooiste ideeën borrelen dan in me naar boven om me de volgende dag suf te peinzen hoe dat idee nou weer was. Soms mislukt datgene wat ik probeer gigantisch. Bij een acrylwerk, schilder ik er dan zo weer overheen, maar bij een aquarel wordt dat lastig. Dat kan ik dan altijd nog verknippen of verscheuren voor een collage. En ja, als die dan mislukt, dan laat ik het maar en neem me voor om het een andere keer weer te proberen. Mijn laatste mislukking is een collage waarin ik mijn jaarthema: leven in hoopvolle verwachting met verwachtingsvolle hoop probeerde te verwerken. Ik heb niet altijd precies in mijn hoofd hoe het eruit moet komen te zien. Dat is een aardig intuïtief gebeuren. De onderdelen die er echt in moeten heb ik genoteerd, soms ook wel eens op wat voor manier. En dan laat ik het maar gebeuren.

Ik schrijf hier dit blog, maar ondertussen schrijf ik ook op een ander blog. Gedachten over van alles en nog wat op gedachtenvanvreede.blogspot.nl Manlief en ik maken een mooi proces door, waar we graag over delen. De een met woorden, de ander creatief en ook met schrijverijen. De creativiteit stroomt lekker hier aan de Vree. Ik wens je een vreedig jaar toe.

Lees meer >> | 39 keer bekeken

Er is HOOP

Kerst 1959. Als 7 jarig meisje mocht ik met de hele school meedoen aan een ‘kerstdeclamatorium”. Een mix van bijbelteksten, kerstliederen en gedichtjes over de beloften van de komst van Jezus en zijn geboorte. Ik moest flink oefenen op de tekst die ik op mocht zeggen.

Een stem is te Rama gehoord, geween en veel geklaag: Rachel, wenend om haar kinderen weigert zich te laten troosten, omdat zij niet meer zijn.   Mattheus 2:18/Jeremia 31:15.

Ik weet nog dat ik jaloers was op de kinderen die een mooie tekst op mochten zeggen, of een blij gedichtje. Wat moest ik met deze verdrietige tekst? Ik denk wel dat mijn vader, de hoofdmeester,en de leider van het kerstfeest, het me uit heeft moeten leggen. Hij heeft vast verteld dat het er echt bij hoorde, in het kerstverhaal. Het verdriet van al die ouders van omgebrachte jongentjes.

En elke kerst komt de tekst bij me terug, moet ik eraan denken. Ken ik hem nog steeds uit mijn hoofd en kan ik er nog steeds niet zoveel mee als ik hem lees of hoor. Nu, kerst 2022 ga ik het hele hoofdstuk uit Jeremia maar eens lezen. En wat bijzonder, het is een heel blij hoofdstuk, vol met beloften voor het volk van Israël. Beloften van terugkeer, van bloei, van gejubel, van gejuich, van bevrijding, van dansende jongens en meisjes, en zelfs de grijsaards doen mee. En daar in het midden van al die vreugde staat de tekst over Rachel. Maar ze hoeft niet meer te huilen, ze mag haar tranen drogen. Ze keren terug, haar kinderen! Ze mag hoopvol zijn! Dat is een mooie brug naar mijn thema voor 2023, leven met verwachtingsvolle hoop in hoopvolle verwachting.

We zien het gebeuren, in dit afgelopen jaar zijn er 70.000 Joden teruggekeerd naar Israël, uit 95 verschillende landen. Het hoogste aantal in 23 jaar. God vervult zijn beloften! Er is HOOP!

Lees meer >> | 44 keer bekeken

Hou je hoofd!

Vorig jaar rond deze tijd exposeerde ik met " My Migraine", met als afsluiting het contact met farmaceutische leveraar van mijn anti migraine injecties. Ik mocht mijn verhaal vertellen aan de hand van 10 schilderijen die het leven met migraine vertelden. Een hele bijzondere ervaring! Maar was het ook een afsluiting van mijn hele lange migraine periode? God zij dank wel van een periode met zware migraine aanvallen, maar niet van hoofdpijn. Bijna elke dag heb ik in de hele vroege ochtend een kop koffie nodig om de pijn mee weg te werken. En meestal werkt dat goed en heb ik geen verdere medicatie nodig. En zoals ik in het verleden tijd nodig had om mijn migraine te verwerken, zo heb ik ook tijd nodig om het niet hebben van migraine te verwerken. Een lijf wat 60 jaar lang enorme aanvallen heeft moeten doorstaan, is niet zomaar weer hersteld. Ik neem dus dankbaar allerlei adviezen van Hoofdpijnnet ter harte en leef vanuit ontspanning en doe vandaaruit mijn fysieke en mentale inspanningen. En ja.....waar hoort het schilderen en tekenen nou bij. De ene keer is het ontspanning, maar als ik mijn online lessen volg is het echt wel een mentale inspanning en ook nog wel een beetje fysiek voor mijn gevoelige rechterarm. Lekker bezig dus, en als je me tegenkomt mag je best vragen hoe het met mij gaat ipv hoe het met mijn hoofdpijn gaat. Dat zou ik fijn vinden. Want ik ben meer dan mijn hoofd!

Lees meer >> | 42 keer bekeken

GeBroken

Als ik kijk naar dat wat ik dit jaar gemaakt heb, dan is het heel divers. Tekeningen, aquarellen, collages. Maar wat ze gemeen hebben is de gebrokenheid in deze wereld. Ik kijk geen journaal, lees geen krant en toch komt het leed wat geleden wordt op een of andere manier bij me binnen en komt het er weer uit in een tekening, schilderij of collage. De laatste paar maanden is het vaak iets wat gerelateerd is aan muziek. O.a. aan kleine liedjes geschreven door zoonlief Quintijn Tempelman. Mooi om naast onze bloedverwantschap ook zielsverwantschap te ontdekken in het uiten van onze gevoelens in kunst.

Lees meer >> | 37 keer bekeken

Online

Zoals veel mensen ben ik ook regelmatig online te vinden. Om mijn mail te checken, om berichtjes te lezen op Facebook. En elke week 1 of 2 x om een online schilder of tekenles te volgen. Dat vind ik zo iets fijns wat de Corona periode heeft gebracht. Ik hoef niet naar een klaslokaal vol met schilderende leerlingen waarbij ik van alles mee moet slepen. Ik mag het gewoon lekker thuis doen en kan mijn resultaat delen met de mede-online-cursisten. En dat voelt best verbonden, ook al heb je geen live contact. Zo volgde ik ook een online les in het maken van een kunst collage. Ik werk al vaak met materialen in mijn schilderijen, waardoor het meer materiekunst is dan een collage. Maar het werken met papier zit toch ook diep in mijn hart. En hoe leuk als dat er dan weer een keer uitkomt tijdens zo'n les. Het inspireert zeker om het vaker te oen. Niet alleen in het klein in een MOEDboekje van 9x14 cm, maar ook in het groot op A3formaat.

Lees meer >> | 82 keer bekeken

Urban Sketching

Toen het weer kon....het bezoeken van een museum, bezocht ik de expositie "Waar tijd niet meer telt" vanHans Borst, urbex-fotograaf. Dat urbex gebeuren boeide mewel, vanweg alle prachtige Wabi Sabi opnames in verlaten fabrieksgebouwen, ziekenhuizen. Toen ik wat nader onderzoek deed via Google, kwam ik ook de term 'Urban Sketching' tegen. Ook interessant. En zo kwam ik in aanraking met de online Urban Sketching lessen op Tekenclub.nl. Ik wist niet dat ik het zo leuk zou vinden om met een schetsboekje en een pen te gaan zitten tekenen. En de lessen waren wel zo leerzaam, dat ik me aangemeld heb en nu zo ongeveer 2x per week een les zit te volgen of op de andere dagen alle tutorials bekijk en meeteken die er ook nog op staan. Van alles: ik aquarelleer.....konijntjes, koikarpers, vogels, kikkers. Ik teken.....portretten, alleen lijken ze nog steeds niet of heel soms net niet. Het heeft wel tot gevolg dat het verven met vondsten of resten nogal achterwege blijft. Maar ik vermaak me er prima mee en leer ontzettend veel! En daar gaat het maar om. Meer weten? www.creaclub.nl  en neem even een kijkje bij het hoofdstuk Urban Sketching

Lees meer >> | 40 keer bekeken

In loving Memory

In loving memory! Zo noem ik het maar als ik iets gemaakt heb wat gerelateerd is aan een van de lieven die ik mis. Vorige week was dat mijn vader. 7 mei was het zijn sterfdag, 26 jaar geleden. Een dag om altijd weer even bij zijn leven en sterven stil te staan. In de laatste 16 jaar van zijn leven was hij veel bezig met schilderen. Hij kreeg op zijn 70ste verjaardag een schildersezel en 24 tubetjes olieverf. Hij heeft heel wat afgeschilderd en bij het opruimen van zijn kamer kwam er  nog het een en ander tevoorschijn. Tekeningen die hij maakte bij de creamiddagen in het verzorgingshuis waar hij woonde.Ook nog onvoltooide tekeningen en schilderijtjes. Er ligt bij mij nog wel wat in een doos met In Loving Memory spulletjes. Toen ik vorige week bij de onlinecursus een aquarel moest maken van een zeegezicht, herinnerde ik me zo'n onvoltooide. Ik heb hem er bijgepakt en in dierbare herinnering en in creatieve verbondenheid werd het een 2e Slings&Slings.

Lees meer >> | 92 keer bekeken