Er is HOOP
Kerst 1959. Als 7 jarig meisje mocht ik met de hele school meedoen aan een ‘kerstdeclamatorium”. Een mix van bijbelteksten, kerstliederen en gedichtjes over de beloften van de komst van Jezus en zijn geboorte. Ik moest flink oefenen op de tekst die ik op mocht zeggen.
Een stem is te Rama gehoord, geween en veel geklaag: Rachel, wenend om haar kinderen weigert zich te laten troosten, omdat zij niet meer zijn. Mattheus 2:18/Jeremia 31:15.
Ik weet nog dat ik jaloers was op de kinderen die een mooie tekst op mochten zeggen, of een blij gedichtje. Wat moest ik met deze verdrietige tekst? Ik denk wel dat mijn vader, de hoofdmeester,en de leider van het kerstfeest, het me uit heeft moeten leggen. Hij heeft vast verteld dat het er echt bij hoorde, in het kerstverhaal. Het verdriet van al die ouders van omgebrachte jongentjes.
En elke kerst komt de tekst bij me terug, moet ik eraan denken. Ken ik hem nog steeds uit mijn hoofd en kan ik er nog steeds niet zoveel mee als ik hem lees of hoor. Nu, kerst 2022 ga ik het hele hoofdstuk uit Jeremia maar eens lezen. En wat bijzonder, het is een heel blij hoofdstuk, vol met beloften voor het volk van Israël. Beloften van terugkeer, van bloei, van gejubel, van gejuich, van bevrijding, van dansende jongens en meisjes, en zelfs de grijsaards doen mee. En daar in het midden van al die vreugde staat de tekst over Rachel. Maar ze hoeft niet meer te huilen, ze mag haar tranen drogen. Ze keren terug, haar kinderen! Ze mag hoopvol zijn! Dat is een mooie brug naar mijn thema voor 2023, leven met verwachtingsvolle hoop in hoopvolle verwachting.
We zien het gebeuren, in dit afgelopen jaar zijn er 70.000 Joden teruggekeerd naar Israël, uit 95 verschillende landen. Het hoogste aantal in 23 jaar. God vervult zijn beloften! Er is HOOP!