Ooit las ik in een boek over een Afrikaanse vrouw die elke dag een kwartier in rouw onder een deken zat. In dat kwartier wist men dat ze daar niet gestoord wilde worden. Ze was daadwerkelijk aan het rouwen. Het sprak me aan, die deken, het bewust rouwen, het stilstaan bij herinneringen en herinnerdingen. In mijn eigen tijd van rouw bij dubbel verdriet in onze familie schuil ik in het creëren, o.a. in het maken van een collage, met een deken, onder de vleugels van de Zon van de gerechtigheid, Jezus, die genezing, heling, troost in zijn vleugels draagt, volgens Maleachi 3:20