Mathilda Slings

CTS

Daar zit ik dan....achter m'n laptop met om mijn rechterpols een spalk en om mijn linkerpols een soort wielerhandschoen, maar dan om ook mijn linkerpols wat in goede banen te leiden.

Vandaag bezocht ik een neuroloog in opleiding en een volleerde neuroloog die heel sterk vermoeden dat ik aan beide kanten een Carpaal Tunnel Syndroom heb. Dat moet nog bevestigd worden met een echo en nog een ander onderzoek, maar daar moet ik nog 10 weken op wachten. Voor nu betekent het dat ik niet uitgebreid moet gaan zitten typen, dat ik niet ga breien en haken of schrijven. Want als ik de fijne motoriek van mijn handen gebruik heb ik snel last van pijn, van prikkelingen, van doofheid in mijn vingers. Gelukkig schilder ik grof, dus heb ik dan geen last. Daar ben ik wel heel blij mee. En weven lukt ook! Dus ik kan nog steeds creatief bezig zijn. Oh ja....en als ik niet te lang wil typen, dan dicteer ik via mijn telefoon een mail, stuur die naar mezelf. En met kopieren en plakken heb ik dan weer een bericht klaar of een brief. Alleen was ik dat nu even vergeten.

Lees meer >> | 6 keer bekeken

Zomeren in de tempeltuin

Augustus is al weer bijna voorbij en dan begint het nazomeren. Daar hopen we dan ook volop van te genieten. Deze zomer werd mijn Thilttuintje omgevormd tot een tempeltuin, want manlief wilde ook graag meedoen. Hij bepootte een gedeelte van de moestuin en daaruit oogsten we nog steeds. Eerst waren het zijn aardappels, sla en andijvie. Toen zijn bonen en nu zijn rode kool. Eerlijk is eerlijk, in zijn afdeling kwam er meer eetbare oogst dan in mijn afdeling. Daar liet ik ook de bloemen opkomen die zich daar spontaan uitzaaiden, en ja dan is er wat minder plek voor oogst. Hoewel er op andere plekken in de tuin, maar niet in de 4 moestuinbakken, ook volop te oogsten viel. eerst aardbeien, aardbeien en aardbeien en nu tomaatjes, tomaatjes en tomaatjes. Er is vaak genoeg om een wokgerecht voor de lunch van te maken, alleen is het jammer dat je dan een bak vol plukt van de palmkool, postelein, Nieuw Zeelandse spinazie, wat boerenkool, paardebloemblad en nog allerlei kruiden, en dat er dan maar zo'n beetje van overblijft. Maar lekker is het zeker. Wat onze tuin ook een tempeltuin maakt.....natuurlijk afgeleid van onze achternaam.... ook een stuk gras wat altijd maar verdorde en vermoste is nu een bloemenzee geworden. We hebben hoog bezoek gehad van de koninginnepage, en heel veel andere soorten vlinders en allerlei insecten die zich tegoed deden  en nog steeds doen aan alle nectar die volop aanwezig is. De kolen delen we met de koolwitjes. Alles wat er over de camping vliegt komt uit onze tuin vandaan. 

Lees meer >> | 10 keer bekeken

juli

Het is juli. De geboortesteen Robijn gaat al even met ons mee, want ons zomerplekje hebben we KroonRobijn genoemd. Met een knipoog naar de Kroondomeinen, waar we op wandelafstand vandaan ‘wonen’. Nou lukt dat wandelen nog steeds niet zo met onze benen en voeten. Fietsen is ook wat minder geworden, want we voelen ons niet meer zo zeker op de gravelpaden en op de zandpaden al helemaal niet meer, na onze val van vorig jaar. 5 minuten na elkaar op een paadje waar je ook niet moet fietsen. Het zou misschien nog met een mountainbike te doen zijn, maar onze e-bikes gebruiken als mountainbike moet in ons 75ste levensjaar maar afgelopen zijn. Ik heb ook nog even getwijfeld of het laatste jaar van mijn nog geldige rijbewijs, ook mijn laatste jaar achter het stuur zou zijn, maar daar ben ik nog niet uit. Ik heb nog een jaar om te ervaren.

Ondertussen hebben we de 5 maal 2x2 schilderijen weer opgehaald uit Elburg. Er waren wat leuke reacties in het ‘gastenboek’ en de beheerder van het Huiken moedigde me aan om alvast lekker aan het werk te gaan voor een volgende expositie. Altijd fijn, zo’n opsteker.

Voor november is er al weer een thuisexpositie gepland. In de ontmoetingszaal van ons appartement ga ik de 12 schilderijen met geboortestenen exposeren en op 11 november mag ik daar wat over vertellen aan onze medebewoners en andere belangstellenden zijn vast ook welkom. Het betekent wel dat ik wat in het voren aan het werken ben. Zo was juli in juni al klaar en ben ik nu bezig met augustus. Misschien maak ik een combi expositie van de stenen en bloemen, want daar valt ook wel wat over te vertellen en ik heb ook diverse schilderijen gemaakt van de geboortebloemen. Juli is de maand van de waterlelie en de ridderspoor. Van allebei maakte ik, ter gelegenheid van mijn geboortedag en die van manlief 2 dagen later, een uitwerking. Lekker bezig dus, tijdens de heetste dagen van juni in de koelte van een miniventilator in ons nog enigszins koele huis thuis.

Nog een fijne zomertijd gewenst!

Mathilda

Lees meer >> | 23 keer bekeken

Van maand tot maand

Sinds ik 2026 als mijn jaar van 'glinsteringen" gebombardeerd heb, neem ik elke maand de tijd om wat te lezen over de edelsteen die bij die maand hoort, als 'geboortesteen', en omdat er bij elke maand ook 'geboortebloemen' horen verdiep ik me daar ook in. Ik zoek naar het verhaal achter de stenen en de bloemen en focus daarbij vooral op de christelijke symboliek daarvan. Ik zoek in de Bijbel naar teksten die erbij passen of naar een lied wat iets uitdrukt van die symboliek. Fijn om daar mee bezig te zijn en helemaal om er een uitwerking op papier van te maken. In mei staat de smaragd centraal. Mooi groen, net zoals het tuintje bij ons zomerverblijf, wat hoe langer hoe groener wordt. De eerste oogst radijsjes is al weer op en nu is het wachten op de eerste sla en kunnen er weer allerlei nieuwe groentes de grond in, die ik ook zo groen mogelijk probeern te behandelen, door allerlei overbodig groen als mulch te gebruiken. In tegenstelling tot manlief, die juist van zwarte grond houdt tussen de echte rijen sla en bonen in. We hebben allebei een stukje onder ons beheer, waarbij mijn afdeling steeds meer de neiging krijgt tot schijnbare chaos en het zijne tot gestructeerde keurigheid. Ach, als we maar sla en bonen kunnen eten.... Een fijne zomer gewenst!

Lees meer >> | 32 keer bekeken

Is al het water ooit verdriet geweest?

Wat zijn er een prachtige boeken verkrijgbaar. Soms vind ik het jammer dat ik de keus heb gemaakt om nog maar zo weinig mogelijk spullen te kopen. En boeken kan ik wel van de bibliotheek lenen. Maar soms.......Mijn dochter zou zeggen: " Als je een boek koopt, steun je de schrijver, daar is toch niks mis mee". En daar heeft ze gelijk in, maar onze boekenkast is vol genoeg en als er dan een nieuw boek inkomt dan moet er weer eentje uit die er toch maar ongelezen staat en soms gebeurt dat ook wel.  Maar goed, een van die prachtige boeken is : Ik wou dat ik een vogel was van Jaap Robben. Zulke prachtige gedichten staan erin, en zulke mooie afbeeldingen. Heerlijk om daar - bij mijn dochter -  in te bladeren en te lezen.  Een van de gedichten die me direct raakte is: Is al het water ooit verdriet geweest? Het inspireerde me om iets met die tranen te doen.... iets met mijn tranen te doen. Ik heb ze niet hoog zitten, maar voel ze wel in mijn ziel. En zo huil ik - bij verdriet - regelmatig droge tranen, en schilderde ik de nattigheid ervan naar aanleiding van dit gedicht. 

Lees meer >> | 48 keer bekeken

Verlies nooit het kind in jezelf.

Een nieuw jaar is begonnen....en hoe! Met echt winterweer. En terwijl ik mijn vorige blog schreef over mijn moeite de winter, kon ik nu genietend winteren. Van achter het glas in onze warme kamer keek ik zo de kou in, de sneeuwbuien in, de vogeltjes achterna. Keek ik naar kinderen en jongelui die actief waren in en met de sneeuw. Sneeuwmannen, iglo's, een sneeuwstoel. Als er verse sneeuw op de stoep lag durfde ik nog wel naar buiten voor een wandelingetje in de zon. Heel voorzichtig, met de steun van een paar Nordic Walkstokken, want vallen.....dat wil ik niet. En toen ontdekte ik tot mijn grote vreugde dat ik ook zonder de deur uit te gaan, naar buiten kon. Op ons balkon lag ook een dikke laag sneeuw. Dik genoeg om lekker doorheen te lopen op m'n blote voeten in de vroege ochtend, maar ook dik genoeg om een sneeuwpopje te maken. Hoe heerlijk om te ontdekken dat ik als 70-plusser nog  kan genieten van het stukje kind wat ik nog nooit verloren ben. Ik wens je een jaar toe vol zegen en mooie momenten.

Lees meer >> | 59 keer bekeken

Wintertijd

Wintertijd.

Tijd om weer eens wat te schrijven. Wintertijd is voor mij jarenlang een periode geweest om weg te kruipen in mijn chocolademelk. Om van begin december tot ergens halverwege januari het liefst een winterslaap te doen. Het gaf me lucht om te ontdekken dat het niet alleen is omdat ik niet zo goed om kan gaan met al die verplichte feestvieringen, maar dat ik mezelf in wintertijd best een beetje terug kan trekken uit het drukke leven om me heen. Een beetje cocoonen.  Zo bedenk ik van te voren hoe ik deze tijd wil beleven. Niet meer overleven, maar beleven samen met alle nog steeds blijvende ongemakkelijke vieringen. Ik heb wat winterplannen gemaakt voor deze tijd.  Een nieuw schrift aanleggen om creatieve schrijfsels rond mijn nieuwe jaarthema in neer te pennen. Maar dan moet ik natuurlijk al wel een jaarthema hebben. Ik heb een heel rijtje waaruit ik kan kiezen. De keus is nog niet gemaakt. Vaak wordt het een woord wat op allerlei manieren bij me terugkomt, zo op het eind van het jaar. Ik wil ook nog graag iets gaan weven van allerlei restgarens die er nog liggen. Lekker duurzaam opruimen is dat. Zo weinig mogelijk kopen, in elk geval niet nieuw is ook zo’n winterplan. Dus geen nieuwe winterkleding, maar shoppen in eigen kledingkast. Staat er ook nog schilderen op mijn lijstje? Niet persé, als ik daar plannen voor maak, dan moet er ook inspiratie zijn, en die is er niet altijd. Is die er wel, dan moet ik er ook gelijk mee aan de gang. Dat gebeurde ook met het schilderij Glinsterdingen. Het dwarrelde al tijden rond in mijn hoofd, nadat zoonlief met een bijzonder liedje online kwam. Het gebeurt wel vaker dat zijn liedjes me zo raken, dat ik er op aan ga en er beeld bij heb. Zo ook bij ‘Dan vind je mij’. Je kan er alle kanten mee uit. Dat heb ik dan ook gedaan met glinsterdingen in de onderlaag. Glimmers die ik elke dag in mijn leven ongezocht tegenkom, of die waar ik juist naar zoek op een donkere dag, om zo vrede en vreugde te ervaren in mijn lijf. Zo kan elke dag een gouden randje hebben, of in mijn geval een bronzen, want goudverf heb ik niet in mijn verfbak liggen en ik zou geen nieuwe dingen kopen deze winter. Wat ik dan weer wel kocht -  2^e hands dan - kopjes en een glas om kapot te gooien. Ook een leuke activiteit.

Lees meer >> | 83 keer bekeken

Nazomeren

Na een heerlijke fietstocht in de nazomerzon klettert nu de regen tegen de ruiten en onweert het zelfs. De wind waait door de bomen. Waar het dus vroeg in de middag nog zomers was, voelt het nu herfstig. De fruitbomen in m'n tuintje laten al wat van hun blaadjes vallen en de appelboom gaf dit jaar ongeveer 20 appels, waarvan er dan wel een stuk of 5 aangevreten en verrot op de grond lagen. Maar de andere? Heerlijk zijn ze. We weten niet meer wat voor ras we gekocht hebben. Het is wel een bekend smaakje, iets van vroeger. Een cox misschien? Is dat inmiddels een vergeten appelras? We eten zo af en toe nog bonen uit de tuin, nou ja.....ik dan, want manlief is niet zo van die dikke pronkers. Hij heeft liever de gewonen ouderwetse sperzieboon. Dat kan.....een mooi plan voor volgend jaar, b.l.e.w.

Lees meer >> | 89 keer bekeken

Zomeren

Het is weer lekker warm, en binnen is het koeler dan buiten, dus kan ik mooi binnen in redelijke koelte me even aan een blog wijden. Hoe is mijn creatieve zomer verlopen? Nou afgelopen is het nog niet, we kunnen nog volop nazomeren en in m'n tuintje is het dan een feestje om rond te gaan. Wat pronkbonen  oogsten, te genieten van de bonen die ik eraan laat zitten, want dat zijn stokdroogbonen en die worden prachtig - eerst groen - dan groen/

Lees meer >> | 85 keer bekeken

Zomer in m'n bol!

Wat een weer! Echt zomer en meestal is dat heerlijk genieten, maar als het boven de 25 graden komt, dan is mijn bolletje daar niet zo blij mee. Dan wacht ik zuchtend de verkoeling af, en zo als nu doe ik het met een kleine campingventilator. En ik zucht nu niet hoor. Ik zit na te genieten van de mooie foto's die ik vandaag maakte van allerlei bloeiends in ThilsTuintje, met het fototoestel wat ik van neeflief kreeg, ipv dat het naar de kringloop ging. Schilder ik dan niet meer? Teken ik dan niet meer? Jawel hoor, ik probeer elke dag een tekeningetje of aquarel te maken van iets wat die dag voorbij kwam. En deze week waren dat wat raar uitgevallen tekeningen van oefeningen die goed zijn om te doen voor mijn voeten en benen, want met dat warme weer zijn die ook niet zo blij. En hoe grappig om te ontdekken dat een kleine wandeling onderbroken kan worden op een bankje en daar dan wat voet en been oefeningen te doen. Ik doe zelfs aan luchtfietsen op dat bankje en m'n benen voelen daarna weer lichter aan om de rest van de wandeling voort te zetten. Meestal zijn het tekeningen van de oogst van de dag. Een hele dikke aardbei! Het staat dus wel heel vaak in het teken van m'n tuintje en het is duidelijk dat ik daar erg van geniet. Niet alleen van de oogst, maar ook van het er even doorheen wandelen, een grasje wegtrekken, een aardbei snoepen, of een bes. Een radijsje vind ik net te pittig om zo op te eten, maar door de geoogste sla vind ik het wel weer lekker. En wat is het voor sla? Biologische Matilda kropsla. Je begrijpt dat dit extra genieten is. Nu is het wachten nog op het opengaan van de knoppen van de Waltzing Mathilda dahlia. Misschien moet ik nog tot mijn verjaardag wachten.....En de foto is van de bloeiende peen. Ik liet vorig jaar per ongeluk wat worteltjes zitten. Dit jaar komen ze opnieuw op en schieten zomaar in bloei. Dan kan je wortels niet meer eten, maar er is wel kans dat de Koninginnepage op bezoek komt, die houdt van peen om haar eitjes op te leggen. Ook dat is hoopvol afwachten.  Kortom......ik heb de zomer in m'n bol!

Lees meer >> | 77 keer bekeken